Επιλογή Σελίδας
Το υβριδικό εργασιακό πρότυπο μας αφορά όλους

«Ο  γραφειακός χώρος παραμένει σταθερά μέρος της εργασιακής μας ζωής, αλλάζει, όμως, χαρακτήρα»

Δίκα Αγαπητίδου

Γενική Διευθύντρια
JLL  Αθηναϊκή Οικονομική

Η πανδημία και περιορισμοί που επιβλήθηκαν εξαιτίας της υπήρξαν αναμφίβολα καταλύτες όχι μόνο για τον τρόπο που εργαζόμαστε αλλά και για τον τρόπο που βιώνουμε το χώρο, τα κτίρια και το περιβάλλον.

Η τηλεργασία ήταν αναπόφευκτη, ειδικά τον πρώτο καιρό της εμφάνισης του covid, και γρήγορα συνειδητοποιήσαμε τα πολλά της πλεονεκτήματα: ευελιξία ωραρίου και σε αρκετές περιπτώσεις αύξηση παραγωγικότητας, μείωση κόστους μετακινήσεων προς και από τον τόπο εργασίας αλλά και προς και από πελάτες και συνεργάτες, εκμηδενισμός του χρόνου των μετακινήσεων αυτών, μείωση κυκλοφοριακού φόρτου και ρυπογόνων εκπομπών αερίου, δυνατότητα εργασίας σε καθεστώς ψηφιακού νομάδος από οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, που ιδανικά συνδυάζει καλό κλίμα και καλύτερη ποιότητα ζωής κλπ.

Σταδιακά όμως, έγιναν, όπως είναι φυσικό, εμφανή τα μειονεκτήματα της νέας αυτής προσέγγισης: αφορά μόνο τους εργαζόμενους σε γραφείο (white collar), έχει βαθιά ταξικά και σεξιστικά χαρακτηριστικά, υπονομεύει τη δημιουργικότητα, την ομαδικότητα και την κοινωνικότητα που αναπτύσσονται στα γραφεία, περιθωριοποιεί τα μοναχικά άτομα, κάνει δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής κλπ.
Δεν μας ξαφνιάζει λοιπόν το γεγονός ότι ενώ στη διάρκεια του πρώτου εξαμήνου με covid οι έρευνες σε πολλές χώρες έδειχναν σαφή προτίμηση στη συνέχιση της τηλεργασίας σε βάρος της φυσικής παρουσίας στο γραφείο, με τον καιρό και βέβαια βοηθούσης και της επιστήμης που έφερε τον εμβολιασμό στο κατώφλι μας, επιχειρήσεις και εργαζόμενοι μοιάζουν να ισορροπούν σε ένα μικτό πρότυπο, αποκαλούμενο και υβριδικό, όπου 2-3 ημέρες την εβδομάδα στο γραφείο εναλλάσσονται με 2-3 μέρες τηλεργασίας.

Η συνισταμένη αυτή φαίνεται να επικρατεί, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, με αποτέλεσμα και η πολιτεία να αναπροσαρμόζει τις εργασιακές νομοθετικές ρυθμίσεις προκειμένου να προστατεύονται τα δικαιώματα των εργαζομένων από το σπίτι.
Σε κάθε περίπτωση, είναι φανερό ότι ο γραφειακός χώρος παραμένει σταθερά μέρος της εργασιακής μας ζωής, αλλάζει όμως χαρακτήρα: για παράδειγμα, δίνεται προτεραιότητα στην εισαγωγή νωπού αέρα και στα ανοιγόμενα παράθυρα στα κτίρια καθώς και στις αποστάσεις μεταξύ εργαζομένων,  μειώνεται ο αριθμός των μόνιμων και κλειστών γραφείων σε όφελος των χώρων συνάθροισης και διαλείμματος, και τα πράσινα/ πιστοποιημένα κτίρια προσελκύουν τη μεγαλύτερη ζήτηση και επιτυγχάνουν τις βέλτιστες συμφωνίες.